Medycyna wibracyjna, terapia dźwiękiem

Diagnostyka komputerowa i elektroterapie, detoksykacja » Medycyna wibracyjna, terapia dźwiękiem

 

Terapia wibroakustyczna – eksperymentalny rodzaj terapii polegający na kontaktowym oddziaływaniu na chore tkanki za pomocą mikrowibracji, czyli drgań akustycznych (dźwiękowych) o zmiennej częstotliwości na te miejsca w ciele pacjenta, w których zaszły zmiany chorobowe. Działanie takie ma prowadzić do poprawy przepływu płynów ustrojowych – krwi oraz limfy– na danym obszarze ciała.

Ta metoda terapii jest stosunkowo nowa, dlatego badania nad jej skutecznością i możliwościami zastosowań wciąż trwają. Pierwsze badania sprawdzające możliwość stosowania wibroakustyki jako terapii przeprowadzono w latach 90. XX wieku.

 

 

Sposób działania

 

Każde schorzenie oznacza wzrost liczby uszkodzonych komórek na dotkniętym schorzeniem obszarze. Uszkodzone komórki słabiej radzą sobie z usuwaniem produktów katabolizmu i metabolizmu, lub też nie radzą sobie z nim w ogóle. Zamiast na zewnątrz organizmu, produkty przemiany materii trafiają do krwiobiegu, zaburzając równowagę chemiczną w ciele. Za usuwanie ich odpowiedzialne są przede wszystkim nerki, w związku z czym terapię wibroakustyczną z założenia należy stosować również w obszarze nerek. Celem tego aspektu terapii jest usprawnienie funkcjonowania nerek, prowadzące do normalizacji ciśnienia tętniczego, obniżenia poziomu cholesterolu we krwi oraz przyspieszenia odprowadzania produktów przemiany materii.

Z uwagi na to, że transport składników biologicznych (a zatem również transport zbędnych produktów przemiany materii z obszaru dotkniętego schorzeniem do nerek) odbywa się przede wszystkim za pośrednictwem płynów ustrojowych (krwi i limfy), ich sprawny przepływ jest również ważnym elementem na drodze do wyzdrowienia. Terapia wibroakustyczna powinna usprawniać funkcjonowanie naczyń limfatycznych oraz krwionośnych, korzystnie wpływając na przepływ płynów w ludzkim organizmie i prowadząc do powstania homeostazy.

 

Urządzenia wibroakustyczne

 

Urządzenie emitujące wibracje przykładane jest bezpośrednio do powierzchni ciała pacjenta. Wytwarzane przez nie mikrowibracje przenikają do tkanek organizmu na głębokość od 7 do 14 centymetrów. Amplituda oddziałujących na chore tkanki wibracji wynosi maksymalnie 50 μm, stąd nazywa się je „mikrowibracjami”. Źródłem mikrowibracji są sprężyste membrany, poruszane za pomocą elektromagnesu. W momencie zetknięcia urządzenia z ciałem, wibracje przenoszone są z membran na tkanki organizmu. Częstotliwość drgań zmienia się automatycznie, zgodnie z zaprogramowaniem urządzenia.